YABAN KIRMIZI KARANFİL

ıssızdım

saklı umutları işliyordum

yalnızlığın gergefine

susuzdum

kanım akmıyordu

denize doğru

dudaklarım çölü andırıyordu

öpüşsüzdüm

devinimsizdim

duvarların ötesinde

çaresizliğin boynunu vurmuştu

açmayan karanfil

meleksizdim

yaban ellerde kalabalıksız

sensiz, bensiz ve kefensizdim

renksiz bir ebemkuşağının altından

korkusuz geçemeyen küçük bir uğurböceğiydim

benekleri yanan

boş odalarımda yankısızdı sesim

kısıktı gözlerim anlamsız dünyaya

açamıyordum ucu kırık kalemimi / kurşun

yarasından sızıyordu meleğin hasreti

oysa şimdi

gemi azıya almış yarış atı gibi

sana koşuyorum ey sevgili

duracağım yer yüreğin

bir tek sende derinim, anlamlıyım, ıslak öpücüğüm

denize çıkan bütün nehirlerde yaban kırmızı bir karanfil

bata çıka elini uzatıyor, yakalıyorum

katmerli taç yapraklarından

ebemkuşağına doğru fırlatıyorum..

A.Uğur Olgar