EVLAT,  BANA  ÇARESİZLİĞİ              

YAŞATMA!       

Bir bağırışımla susar cihan.

Yumruğumu vurdum mu dize getiririm her şeyi...

Yıkarım ,yakarım ,gözüm görmez , ruhum ilgilenmez. Herkesi hiçe sayabilirim bir kalemde !

Ama evlat dedin mi , duruyor işte akan sular , tüm erkini kaybedip  sana kollarını kavuşturup oturmak kalıyor. Kılına zarar getirse , kırk yıllık can dostumu silerim bir taneciğim ! Un ufak ederim dizini kanatan taşları..

Ancak, vermiş olduğun kararlarda kararsız kalır beynimin mahkemeleri.

Yalnız kendi kendine verdiğin bir zararda yetersiz kalır bileğimin kalınlığı..

Bir tek kendinle girdiğin çatışmada  silahsızlanır yüreğimin polisleri.

Evlat, bana çaresizliği yaşatma !

Hepimiz aynını yaptık , sen de yaşayıp göreceksin biliyorum; ama gönül ister ki hep menekşe kokuları taşısın rüzgarların sana . Lağım kokusu da neymiş bilme istiyor baba yüreğim .

İşin Türkçe’si yüreğinin güzelliğindeki insanlarla tokalaştırsın hep hayat seni!

Boynunun büküklüğünde bükülür içimin çiçekleri , gözlerinin dalgınlığında dalar dört bir yanıma  iğneler.

Zarifim benim , dikensiz gülüm , bir gün bu  korkularla yüzleşeceğimi bilsem , törpüler miydim hiç dikenlerini ?

Oysa bir zarafet yaratmak istemiştim ben... Kainatın en saf yüzü , şimdi nasıl savunacaksın kendini ?

En kırmızı , en savunmasız ve tehlikelere en açık zamanında sunuluyorsun doğaya...

Hoyrat eller yıpratırsa seni bir gün ,ne yaparım ben ?

Sen de sevecek, gönül vereceksin küçücüğüm... Baharda açtım zannederken ya tutulursan bir gün kara, ya don tutarsa yaprakların ? Ateş olsa avuçlarımda ısıtamam , derya olsam dolduramam içindeki boşluğu !

Şimdi ne işe yarar söylesene miniciğim ; elimi kaldırdım mı dünyaları durduran gücüm ?

Neye yarar  o erk , kavgacı ruhun olsa ne yazar?

Senin kalbinle dövüşemem ki ben !

                        Evlat, bana çaresizliği yaşatma !

Melis Gözgü