merhaba canım..

 

mailini aldım ve inan tekrar oturup birşeyler yazabileceğime dair şımarık bir sevinç yerleştirdin içime..

yazdıklarını okurken gerçekten orada olup, gördüklerini görebilmeyi ,içindeki coşkuyu bende yaşayabilmeyi çok istedim...

yaşam öylesine büyük ve acımasız bir efendi oluyor ki bazen ,sana sunduğu ufacık hücrende coşkusuz ve ona boyun eğmiş durumda ;kimi zaman göremediğin , yaşayamadığın ya da duyumsayamadığın şeyleri hayal ederek  ,kimi zaman da aslında '' ümit yok işte elimdekilerin hepsi bu '' diyerek ,çoğu kez savaşarak ve çoğu kez kanayarak devam ediyorsun hayata...

kendimin bir birey olduğunu farkettiğim ilk günden başlayarak sık sık diğer insanlardan farklı olduğumu ve büyüdükçe aslında onların benden farklı olduğunu düşündüm..

bu ne kendimi övmek ne de küçültmek aslında..

ama herzaman anlaşılabilmek için herkesten fazla yorulmak,düşünmek ve kimi zamanda yıpranmak zorunda kalmayı getirdi bana sanırım..

sadece 23 yaşındayım..ama sırf bunun için bile haddinden fazla savaş verdim..hayatın diğer perdelerinden hiç söz etmiyorum zaten..

toz pembe rüyalardan erken vazgeçmek ve belkide haddinden fazla bir hızla büyümek ne kadar yorsa da bazen yaşama dair tutkumum yine de_belki azalarak_varolduğunu görmek şaşırtıyor beni..

denizi seviyorum..denizim gökyüzü oluyor bazen ve ben sonsuzluklar içinde ufacıkta olsa bir ışık bulma ümidimi sevinçle saklıyorum içimde...

sevgilerimle..

 

GÜN

 

 Anasayfa