|
|
||
|
|
||
|
One day while walking
Korkuyordum
zaten
Bir gün sana dokununcaSeni kaybetmektenBendeki
seni alıp gitmenden. Kırmızı
güller arasında Bir
tahtın vardı bende Sultanlarda
olmayan Bir
bahtın vardı içimde Yere
göğe sığmayan. Korkuyordum
zaten Sana bu kadar yakın olmaktan Gece
yarıları kalkıp gözlerini sevmekten Saçlarını okşamaktan Hiç mi hiç bahsetmemeliydim
Her
gün satırlara sığdıramadığım Kelimelere
hapsedemediğim Beklentilerimden
çıkarıp atamadığım Bir
vurgun sevinin özlemini Alışkanlık
haline getirip Yazmalarımla
seni bıktırmamalıydım. Yazdıkça
senin çok daha büyüdüğünü Çok
daha aranıp sevildiğini Hiç
mi hiç belli etmemeliydim. Korkuyordum
zaten Bir
sevgiyi anlatımsız bırakan ‘Nasıl yazayım’ dediğin mektup başlıklarından.
Korkuyordum
zaten Seni
sığdıramadığım yüreğimi Bir
gün kırıp sessizce çekip gitmenden. Oysa
ben çok mutluydum Hayal
dünyamda seninle olmaktan Doyumsuz
bir sevgiyi seninle
yaşamaktan Ve
her gün ellerimle taşıyıp hayallerimden Sayfalara döktüğüm sevgi sözcüklerimden.. Ama
gidişin bil ki, bir başka geliş olacak Yarattığın
dünyama Bir
başka dönüş olacak kırılan yüreğime. Belki
çok daha güzel, çok daha tutkulu Belki
çok daha doyumsuz olacak bu dönüşün. Sen
bende hep yaşarken. Orhan Özefe skin,cloudladysm
|