Gün Öldü

Gün öldü...Gece doğdu yine ...

Kafes gibi örtmüş üstümü ,

tenim soğuk , tenim ıslak ...

Üşüyor muyum bilmiyorum ...

Elimde solmuş çiçeklerle

ziyaretteyim kaybettiklerimi ...

En çok da güne ağlıyorum belki de ...         

Yaşanmış ve yaşanmamışlıklarıyla

gömdüm birkez daha ...

Her gömüş, her veda

bir doğuş yeni bir ölüme ... 

Sessiz çığlıklar kulaklarımda , sonra

kanıma karışıyor ve ben oluyor sonunda ...    

Ben oluyor, ben doğuyor, ben ölüyor ...

Sıkıldım hep aynı ritimle yürümekten

ve sıkıldım ya hiç  yürüyemeseydime şükretmekten

Koşmak istiyorum belki de ...

çılgın gibi ...kan ter içinde ...

Ama yapamam ki ...yorgunum ölesiye ...

Ağlıyorum ... Hiç ölmeyesiye olmadı sanki ...

Umut...Canımı yakıyorsun bazen ...

Hiç olmasamıydın....  hiç olmasamıydım...

Ben bile görmüyorum sellerimi ...

Nereye akıp gittiler...Ben nereye gittim ...

Üzerimden ılık bir rüzgargeçti.             

Koştum...yakalıyamadım.  

Git rüzgar...Es delice ...   

Mutsuzluğunu tek tek bırak geçtiğin yerlere ...

Bırak ki , ben tek tek  

toplayacağım onları ardından ... 

ve büyüteceğim içimde ...

Hepsi bu...

Kimbilir...

Birgün...

Belki de...

Esra Günalp     

     Grafik tasarım : Yasemin Günalp